تشنۀ پرهیز
«زنی که تشنه‌ی پرهیز یوسفی‌ست تنش»
از کتاب چمدان معطل/ انتشارات فصل پنجم
عکس: سهراب پرواز
از کتاب چمدان معطل/ انتشارات فصل پنجم
عکس: سهراب پرواز
فهرست محتوا
- رسید خمره‌ای و چاره‌ی خمار نشد
- گذشت نوبت گل دادنم، بهار نشد
- زنی که تشنه‌ی پرهیز یوسفی‌ست تنش
- به طفره رفتنم از عاشقی دچار نشد
- زنی که اخمِ مرا خنده کرد، اما رفت...
- به تازیانه‌ی من رام شد، مهار نشد
- زنی که لعنت من عاقبت به خیرش کرد
- که خوار چشمِ من و چشمِ روزگار نشد
- پر شکسته‌ای آورد باد، فهمیدم
- کسی که از قفسم رَست، رستگار نشد
- خودم گشودم و گفتم بیا و فتحش کن
- حکومتی ست که با زور برقرار نشد
- بیا، بیا دلکم! عشق، قصه‌اش تلخ است
- کسی که با همه شد یار و با تو یار نشد
- مهدی فرجی
رسید خمره‌ای و چاره‌ی خمار نشد
گذشت نوبت گل دادنم، بهار نشد
زنی که تشنه‌ی پرهیز یوسفی‌ست تنش
به طفره رفتنم از عاشقی دچار نشد
زنی که اخمِ مرا خنده کرد، اما رفت...
به تازیانه‌ی من رام شد، مهار نشد
زنی که لعنت من عاقبت به خیرش کرد
که خوار چشمِ من و چشمِ روزگار نشد
پر شکسته‌ای آورد باد، فهمیدم
کسی که از قفسم رَست، رستگار نشد
خودم گشودم و گفتم بیا و فتحش کن
حکومتی ست که با زور برقرار نشد
بیا، بیا دلکم! عشق، قصه‌اش تلخ است
کسی که با همه شد یار و با تو یار نشد
مهدی فرجی
نویسنده
مهدی فرجی
نویسنده، شاعر و معلم ادبیات
دیدگاه‌ها
نه رستگار نمیشه
یعنی نشد
پاسخ دهید
پاسخ دهید
پر شکسته ای آورد باد، فهمیدم
کسی که از قفسم رست، رستگار نشد...
پاسخ دهید
پاسخ دهید
بسیار زیبا بود خواندم و لذت بردم
زنی که اخم مرا خنده کرد
پاسخ دهید
پاسخ دهید
پاسخ دهید
پاسخ دهید
تو فضای مجازی ب جای اینکه از شعرای خودم...استفاده کنم...
از اشعار شما...وام میگیرم....برا کامنت ها.....
ممنونم......خ قشنگن
پاسخ دهید
باز به بالین من آی ..
در کنارم بنشین ،
غربتم را بنگر....
دست در دست من دلشده بگذار ز مهر ،
رخصتی ده ،
که در اغوش تو نجوا بکنم ،
من به تو ،
محتاجم...!!!!
فاطمه دشتی..
پاسخ دهید
مهدی عزیز برادر بزرگوار ! با شعرهای قشنگت مرا به اوج میبری ....
من همسن شما هستم و دستی بر قلم دارم اما نه مثل جنابعالی .....با این حال و کسب اجازه چند تا بیتی از آخرین نوشته هام رو براتون میذارم تا تفقدی کنید و نظر بدید و اگر صلاح دونستید باب دوستی مفتوح بشه عزیز دل من :
ای کوچک میان ِدو انگشتِ دستِ من!
وی مـــــهربانترین ، غزلهــــایِ روشنی !
ای ساکت و خمیده به گلزار معرفت...
وی با صفا ترین ِ نفسهای دشمنی...!
این کام آخر است!!!وین رقصهایِ دود...
در مرگِ بی صدا دقیقا" تو چون منی !
در این جدالِ عاشقانه بی های و هو ولی
میسوزمت که برایم تو یکتا و مــُتقنی!!!
فدای تو به امید پاسخی از شما عزیزم
پاسخ دهید
پاسخ دهید
پاسخ دهید
پاسخ دهید
بسیار زیبا و ستودنی..
پاسخ دهید