نسيم هيجان

در وا شد و پاشيد نسيم هيجانش
تا نبــض مرا تنــد کُنــد با ضربانش

تقويم ورق خورد و کسی از سفر آمد
تا دامنـه‌ها بُرد مـرا نــام ونشانش

پيشانی او روشنی آينه و آب
بویِ نفسِ باغچه می‌داد دهانش

هر صبح، اميد همه‌ی چلچله ها بود
گندم گندم سفره‌ی دستان جوانش

با اينهمه انگار غمی داشت که می‌ريخت
از زاويه‌ی تند نگاه نگرانش

يک زلزله‌ی سخت تکانيش نمی‌داد
يک شعر ولی زلزله می‌ريخت به جانش

انگار دو دل بود همانطور که«سارای»
بين «اَرس» وحشی وجبر«سبلانش»

طوفان شد و من برگ شدم رفتم و رفتيم
افتادم و افتاد غمی تلخ به جانش

مي‌خواست بهاری بشوم باز، که جاداد
پاييز و زمستان مرا در چمدانش

در واشد و او رفت همانطور که يکروز
در واشد و پاشيد نسيم هيجانش

مهدی فرجی