شوق پرکشیدن
«شوق پرکشیدن است در سرم قبول کن»
شوق پرکشیدن است در سرم، قبول کن
دلشکستهام اگر نمیپرم قبول کن
اینکه دورٍ دور باشم از تو و نبینمت
جا نمیشود به حجم باورم، قبول کن
از من، از منی که یک کبوترم قبول کن در اتاق رازهای تو سرک نمیکشم
بیش از آنچه خواستی نمیپرم، قبول کن قدر یک قفس که خلوتت به هم نمیخورد
گاه نامه میبرم میآورم، قبول کن
گفتهای که عشق ما جداست، شعرمان جدا
بیتو من نه عاشقم، نه شاعرم، قبول کن
آب...
وقتی آب اینقدر گذشته از سرم
من نمیتوانم از تو بگذرم، قبول کن مهدی فرجی نویسنده
مهدی فرجی
نویسنده، شاعر و معلم ادبیات
دیدگاهها
پاسخ دهید
پاسخ دهید
فوق العاده قشنگ بود
پاسخ دهید
پاسخ دهید
پاسخ دهید
دست مریزاد شاعر خوبم
پاسخ دهید
در انتخاب تصاوير دقت مي كرديد تا برخي همچو من، ميتوانستيم همچنان در خيالاتمان فكر كنيم كه شما كلمات بلند را براي بيان مفاهيم كوتاه استخدام نمي كنيد.بابت سروده هاي خوبتون،فقط خوباشا!ممنون
پاسخ دهید