لطفا کمی صبر کنید...

ایجاز نگفتن

لیلی خالقی
لیلی خالقی
۱ دقیقه
ایجاز نگفتن
من می‌روم امّا تو تقلّا کن و نگذار!
 
از کتاب «حوت» | انتشارات فصل پنجم

افتاده و کوچک شده، برخاسته هربار

این سایه، که دنبال تو راهی‌ست به دیوار

 

آن دلخوری و دلخوشی ماست که زیباست

من از غمِ انکار و تو با لذتِ دیدار

 

تا هست، به اندازهٔ روزی که مباداست

از خنده‌ام این شوقِ نپاینده نگه‌دار

 

صدبار از ایجاز نگفتن نشنیدی

من می‌روم امّا تو تقلّا کن و نگذار! 

 

می‌خواهمت اندازه‌ی ناباوری‌ات، کاش

ما هر دو نگوییم چه اندازه، چه مقدار

 

تحلیل تو تعریف من از عشق، همین است

این اندکی اندک و بسیاریِ بسیار

 

هر شعر که خواندی و به یاد منت انداخت

من گفته‌ام ای خاطره‌ٔ گمشده! ای یار!

 

دل بود؛ شبی آب شد از چشم من افتاد

افتاد، ولی خم نشدم! خم شو و بردار

 

 

 

 

 #مهدی_فرجی

این نوشته را به اشتراک بگذارید

لیلی خالقی
نویسنده

لیلی خالقی

دیدگاه‌ها


شاید دوست داشته باشید

همه مطالب
نوذر پرنگ؛ چشمِ بستهٔ درها

نوذر پرنگ؛ چشمِ بستهٔ درها

بهار نشد

بهار نشد

انتقام از خویش

انتقام از خویش